Poll #1428243
Open to: All, detailed results viewable to: All

Ինչպիսի՞ն ես դու` քո կարծիքով:

Իսկ ե՞ս:

"Поплачь о нем пока он живой."

Լավ բառեր են... Վերջերս հա հիշում եմ: Երևի Ջեքսոնի մահվան կապակցությամբ մտաբերեցի, հատկապես երբ իր հրաժեշտ-հոգեհանգիստն էի նայում:
Ցավն էն է, որ էլի կմոռանամ: Մինչև մեկը նորից մեռնի:
Մխիթարվում եմ նրանով, որ մենակ ես չեմ մոռացողը...

Միշտ բարի ժպիտով եմ նայում ամուսնական էն զույգերին, ովքեր ճանաչում են միմյանց պատանեկությունից. միասին են սովորել, անցյալից ընդհանուր ընկերներ ունեն, ջահելական խելառ հիշողություններ ու ընդհանրապես ընդհանուր լիքը բաներ, որոնք երկուսով են ապրել` լինելով պատանի:
Ինձ թվում է` իրենց հարաբերություններում մի լավ բան ավել է, մի բան, որ չեն ունենա էն ամուսինները, ովքեր ծանոթացել են էդ պատանեկության շրջանից հետո:

Ինչքան շատ մտքեր կան, որ մենակ իմն են, որ ոչ մեկին չեմ ասի: Եթե անգամ ասեմ, էն տեսքով չեմ ասի, որով որ հայտնվում են գլխումս: Իսկ ի՞նչ կլինի, եթե արտահայտեմ էդ մտքերը. պիտի որ ազատության պես մի զգացում առաջանա: Առանց շպարի, առանց շտկելու, արտահայտեմ ինչպես որ կան:
Հիմա փորձեմ:
Դժվար է:
Գոնե մեկը...
Հմմ...
Առանց սիրունացնելո՞ւ:
Հա:
Լավ:

Էհ, չի ստացվում... Հա շպար է գալիս վրան:
Վաղը նորից կփորձեմ:

Մամայիս խորհրդով պոպոք առա, որ ուտեմ: Բայց հեչ չեմ սիրում:
Տանը բանան էի ուտում, հիշեցի առածս պոպոքի մասին, սկսեցի հետը կրծել: Ու պարզվեց` էդ երկուսն իրար հետ համային հոյակապ համադրություն են ստեղծում (կարճ` հհհ): Ով կմտածեր... Երկու օր է` էդ հհհ-ի վրա եմ նստած: Տեսնես` բացի լավ համից, էդ երկուսի համադրությունն ինչ ազդեցություն ունի:  

Որոշել եմ պարբերաբար թարմացնել ընկերներիս ցուցակը ու թողնել միայն նրանց, ում գրառումները հաճույքով եմ կարդում:
Խնդրում եմ, սա չընդունեք` որպես անձնական վիրավորանք:
Ուղղակի երբ բացում եմ ընկերներիս գրառումների էջը, ու էնտեղ էնպիսի տեքստեր են հանդիպում, որոնք ինձ անհետաքրքիր են, ձանձրալի կամ նյարդայնացնող, ապա անիմաստ եմ համարում այդ գրառումների հեղինակներին պահել ընկերներիս ցուցակում:
Միևնույն ժամանակ կարծում եմ, որ շատ մարդկանց համար հենց նույն հեղինակներն անչափ հետաքրքիր են, գրառումներն էլ` օգտակար:
Մի խոսքով, ամեն մարդ թող իրենն ընտրի:
Սրան վերաբերվում եմ ինչպես ամսագրերի և թերթերի ընտրությանը` ըստ ճաշակի:
Հուսով եմ` դուք էլ նույն կերպ կընդունեք:

Ուժեղ անձրև էր գալիս: Գործից պիտի դուրս գայի, տուն գնայի: Մեր աշխատողներից մեկը նայեց ոտքերիս ու թե.
- Չեղավ, էս սիրուն կետիներդ կփչացնես:
Ու պահարանի իր բաժնից հանեց սարսափելի անդուր ռեզինի կալոշներ, որոնք ջուր ներս չեն թողնում: Էստեղ դրանցից շատ են հագնում վատ եղանակներին, բայց էդպիսի անդուր ու մաշված կալոշներ դեռ չէի տեսել:
Մի խոսքով, տվեց, թե` հագի: Ինքն էլ մի աժդահա կին է` հա քրտնող: Զզվող չեմ, թե չէ կմերժեի: Իմ ամբողջ մտահոգությունը տեսքն էր: Բայց էնպիսի հոգատարությամբ տվեց ինձ իր ռեզինե սարսափը, չէի կարող մերժել:
Հագա, շաաատ մեծ էր հագովս, հետն էլ կապրի ջինսիս ու գունավոր պայուսակիս հետ մի հոյակապ տեսարան էր դառնում:
Անհարմար էր քայլել, ու շատերը նայում էին ոտքերիս: Հոգնած էի, զահլա չունեի էդ առիթով դեպրեսվելու: Հասա տուն թե չէ, հանեցի էդ կապույտ ուռոդությունը ու խցկեցի մահճակալիս տակ, որ աչքիցս հեռու լինի, երկուշաբթի տանեմ տիրոջը:
Ընթրում էինք: Արդեն մոռացել էլ էի կալոշ-դանդալոշների մասին: Մեկ էլ հնդիկ սկսեսուրս թե.
- Էսօրվա կապույտ կոշիկներդ շատ սիրուն էին, էնպես եմ հավանել:
Ափսոս, իմը չէր, թե չէ կնվիրեի: Իր նարնջագույն սարիի հետ կակ ռազ կբռներ:

Ուրիշի երեխան ընկավ, վտանգի մեջ է, վնասվել է, մրսում է կամ ուղղակի լաց է լինում, լավ, ուղղակի չէ, աղեկտուր լաց է լինում: Հազար ծնող հանգիստ նստած կնայի էդ ճտին: Իրենց երեխան չի: Ոչ ոք չի մոտենա, չի օգնի:
Չեմ հասկանում դա:
Էրեխեքին տանում եմ մանկապարտեզի կողքի խաղահրապարակը: Էնտեղ համարյա միշտ մեր խմբի մյուս երեխաներին ենք հանդիպում, որոնց ծնողները արդեն վերցրել են մանկապարտեզից:
Բոլորը իմոնք են: Մի տարբերությամբ. ում որ ես եմ բերել ու որոնք դեռ մանկապարտեզում են, մեր գլխարկներով են, ում որ ծնողներն են բերել, առանց էդ գլխարկների են, ինչը նշանակում է` իրենք արդեն ծնողների հետ են, նրանց պատասխանատվության տակ:
Հա, բայց ի՞նչ: Առանց գլխարկի ճտերից մեկը որ ընկնի, չպիտի՞ օգնեմ, բարձրացնեմ, ինչ է, թե նա արդեն իմ աշխատանքի մեջ չի մտնո՞ւմ:
Ճոճանակի վրա էին էրեխեքը, մեկ էլ առանց գլխարկով պստոներիցս մեկը` մի երկու տարեկան աչոնիկ, վազեց հենց ճոճանակի դիմաց. որ չհասնեի, հետ տանեի, էդ տարուբերվող զանգվածը` վրայի երեխայի հետ միասին, քիթ մռութին էր հասնելու: Մեկ էլ մաման վազելով էկավ ու ապշած վրաս է նայում.
- Շնորհակալություն, որ օգնեցիր, ինքը արդեն ձեզ հետ չէր...
Յանիմ թե մեծ հերոսություն ես արել, որ ծնողի հետ էկած էրեխուն օգնել ես:
Հա, իրենք էդպես են. իրենց պատասխանատվության տակ չի, չեն կպնի, թքած ունեն:

Իսկ այսօրը դեռ երեկ վաղն էր:
Չեմ հասցնում զգալ ապագան, մտածել դրա մասին: Ներկան կլանում է ամեն ինչ ու թափով շպրտում անցյալ: Ես որտե՞ղ եմ: Ժամանակի ո՞ր հատվածում:
Իսկ որտե՞ղ է ժամանակը:

Երբ մի գործ ես անում շատ երկար ժամանակ ու շատ լավ ես անում, հետո էլ հեռանում ես էդ գործից և պիտի քո տեղը ուրիշ մեկը անի էդ գործը` քո աչքի առաջ, ո՞ւմ թեկնածությունը կպաշտպանես:
Գուցե նրա, ով հաստատ գիտես` քեզնից ոչ պակաս լավ կանի էդ գործը:
Բայց կարող է նաև ուրիշ դեպք լինել: Գիտակցաբար կամ անգիտակցաբար մեկին հովանավորես, ով քո ճկույթին էլ չի հասնի էդ գործի մեջ, անգամ ծիծաղելի կլինի պատկերացնել նրան էդ դերում... Ինչո՞ւ: Որովհետև ինքդ քեզ շատ ես սիրում ու սեփական անփոխարինելի լինելու զգացումից ազատվել հեչ չես ուզում: Ու մտքում էլ հոգիդ շոյվում է, երբ կողքից մտածում են` բա սա՞ պիտի լիներ Արթուրի տեղը: Թեկուզ անգիտակցաբար...

Էհ, մարդիկ...

Լուսանկարչության հանդեպ միշտ էլ անտարբեր չեմ եղել: Առաջ մեծ հաճույքով photosight.ru-ն էի նայում: Հիմա LJ-ում ինձ համար ruguru-ն եմ հայտնաբերել, հավեսով նայում եմ. շատ պրոֆեսիոնալ նկարիչներ կան` հետաքրքիր ոճով, միայն իրենց բնորոշ ձեռագրով:
Լավ գործեր շատ կան:
Նույնիսկ եթե հայտնի դերասանուհիների հոլիվուդյան նկարներ ես տեսնում, որտեղ իրենք պիտի փայլուն ու սեքսի լինեն, միևնույն է իսկական գուրուի ձեռքում դա արվեստի գործ է դառնում, որովհետև կա ոճ, կա նկարը ամբողջական դարձնելու ցանկություն, այլ ոչ թե միայն գայթակղիչ կին ցուցադրելու նպատակ:

Ահա դրանցից մեկը: Դրյու Բերիմորի նկարը: :)
Հեղինակ` David LaChapelle

Այ էսպիսի մի լավ գիրք կա մեր մանկապարտեզում: Ճստոների կես բոյին է` սիրուն նկարազարդած, հիմնականում` շագանակագույն երանգների: Պատկերազարդ գրքի վերնագիրը արդեն իսկ ահագին բան է ասում միջի պատմվածքի մասին: Բայց դե մի քիչ մանրամասնեմ:
Ուրեմն մի խլուրդ է լինում, մի օր իր համար ման է գալիս, մեկ էլ վերևից գլխին` հոպ, մի կլոնձ թարմ արտաթորանք: Էս խլուրդը խառնվում է իրար, թե ով արեց իր գլխին: Ու գլխի նոր զարդով սկսում է շրջել և հանդիպած կենդանիներին հարցուփորձ անել.
- Դո՞ւ ես արել իմ գլխին:
- Ե՞ս,- զարմանում է ծիտիկը,- հլը նայիր` ես ոնց եմ անում:
Ու հավեսով ծրտում է խլուրդի կողքին: Տուժածը հասկանում է, որ սա էն չի:
- Դո՞ւ ես արել իմ գլխին,- հարցնում է կովին:
- Ե՞ս, ի~նչ ես ասում, հլը նայիր` ես ոնց եմ անում:
Ու մի գունդ թրիք է շպրտում հաստլիկ հետույքից:
Հերթը հասնում է խոզին.
- Դո՞ւ ես արել իմ գլխին:
Խոզն էլ իր հոտավետ զանգվածն է հրամցնում` չլմփոցով ու մնացած երաժշտական ձայնակցությամբ:
Էդպես գրքում հանդիպում ենք նաև այծի, ձիու և այլ կենդանիների հետույքների, որոնցից տարբեր տեսակի կակաշկաներ են թափվում, ու համեմատության կարգով հասկանալի է դառնում, որ դրանցից ոչ մեկը խլուրդի գլխինի ընկերը չի:
Խեղճ տուժածը իր կակաշկայով էնքան է շրջում մինչև հանդիպում է թարմ արտաթորանք խժռող երկու տռուզ ճանճի, ու հասկանում է, որ սրանք հաստատ գործի վարպետ են, կիմանան թե իր գլխի վրայինը ում շնորհքն է: Էդպես էլ լինում է, ճանճերն ասում են.
- Շունն է արել, պարզ բան:
Խլուրդը գնում, գտնում է շանը: Տեսնում է սա կերած-խմած քնած է: Վրեժի ծարավը համակում է մեր հերոսին: Բարձրանում է շան վրա ու նրա ճակատի մեջտեղում անում իր գորշ անելիքը:  Առը քեզ, շան լակոտ:
Ու իր գլխի զանգվածով հեռանում է տխուր խլուրդը:
Այ էսպիսի գերմանական պատմվածք երեխաների համար:
Միշտ ուրիշներն էին կարդում էրեխեքի համար, ես էլ կողքից ականջ էի դնում: Էնքան լսեցի էդ ք.-ոտ պատմությունը, վերջն իմ հավեսն էլ տվեց: Էսօր էլ ես կարդացի, ճտերս էլ ոգևորությամբ լսում էին ու երևի փորձում պարզել` կարո՞ղ է իրենք են արել խլուրդի գլխին: Հոտը աշխարհ էր կապել...

Մի քիչ փորփրեցի էդ վիրտուալ տարածքը. մարդիկ լուրջ գործով են զբաղվում: Փորձեցի ես էլ միանալ: Շատ չհասկացա, թե էնտեղ ոնց է պետք գործել: Ինչ-որ բաներ արեցի, բայց երևի սխալ: Լավ է, եթե մեծ սխալներ արած լինեմ, կնկատեն ինձ:

Բրախված: Ընկերուհիս դրա տեղը անտեր բառն էր օգտագործում, երբ հարբած էր լինում.
-Անտեր եմ ես, անտեր...
Մտածում եմ` բրախվածը ավելի լավ բառ է, ավելի խորը, ավելի դրամատիկ: :) Բայց երևի ինքն իրեն անտեր էր զգում, ոչ թե բրախված: Անտերը ոնց որ ավելի լավատեսական բառ է. հիմա տեր չունեմ, բայց հետո` ով գիտի: Իսկ բրախվածը անցյալին է կապում` առաջ տեր ունեիր, հետո ռադ արեցին քեզ:

Լավատես լինելն ու սեփական կյանքի լավ կողմերը նկատելը տարբեր բաներ են:
Էդ ես չեմ ասել, ինձ են ասել: Ու հետն էլ ավելացրել են, որ ես առաջինն եմ, բայց երկրորդը մոտս լավ չի ստացվում: Սո՞ւտը: Հլը ավատարիս արևին նայեք: :)

Ինչո՞ւ ոչ մի տեղ չեն սովորեցնում, թե ինչպես ապրել:

Թե ինչպես կորավ մութը, ոչ ոք չհասկացավ: Միայն այն տեսան, որ բոլոր Պահապան հրեշտակները շատ ցածր են ճախրում ու աղմկում` փորձելով ինչ-որ բան հայտնել:
- Հորդառատ անձրևի նշան է,- ասաց Բլիթը Կանաչ գլխարկին:
Նրանք լավ ընկերներ էին: Բլիթը կլորիկ աղջնակ էր` փափուկ ու կարմիր թուշիկներով: Կանաչ գլխարկը շատ բարձրահասակ էր, բոլորը գիտեին, որ նա միակն է, ով կարող է Պահապան հրեշտակներին ձեռքով բարևել, որովհետև մատների ծայրերը հասնում են երկնքին: Նա երբեք գլխարկ չէր դնում, բայց եթե ունենար, այն անպայման կանաչ կլիներ ու իրեն շատ կսազեր, դրա համար էլ նրան հենց այդպես էլ կոչում էին:
- Հորդ անձրև ամռա՞նը... Լավ կլիներ,- երկնքին նայելով` ասաց Կանաչ գլխարկը:
Բայց այդ օրն անձրև չեկավ: Այլ կատարվեց անսպասելին: Երեկոյան չմթնեց: Լույսը չլքեց նրանց նաև հաջորդ օրը: Ու ամենուր լսվեցին զարմացած շշուկներ.
- Մութը կորել է...
Լույսը դարձավ Ժրաստան աշխարհի տերը: Ժրցիները սկզբում ուրախացան. հավետ լույս, դրանի~ց էլ լավ բան: Բայց երկու օր թռչկոտելուց ու բանելուց հետո նրանք սկսեցին քիչ-քիչ հոգնել: Ու կորցրեցին ժամերի, օրերի հաշիվը` հիմա երեկո՞ է, գիշեր, թե առավոտ: Չէ, օրեր այլևս չկային. մի հավերժ ցերեկ էր: Ամառ, շոգ ու լույս, լույս, լույս... Ժրաստանի վրա ծանր հոգնություն իջավ:
Սիրահարված Վինպինգը, որ մութն ընկնելուն պես իր էշով սովորաբար գալիս կանգնում էր Բլիթի պատուհանի տակ ու նրա համար սերենադ երգում, հիմա թոշնել, ճլորել էր, էշն էլ մի անպետք ցեխաջուր էր գտել ու հոգնած նստել մեջը: Սիրահարված պատանին փորձում էր «սերենադ» երգել, բայց «ենադ»-ից բացի բան չէր ստացվում. լույսի տակ «սեր» անել չէր կարողանում:
Մի օր էլ, երբ Վինպինգը հերթական անգամ փորձում էր իր ենադներով էշը ցեխից հանել, Բլիթի համբերության բաժակը լցվեց.
- Մունաթ-ենադներդ քեզ պահի, ես սե~ր եմ ուզում...
Ու պատուհանը շրխկոցով փակեց: Նստեց իր սենյակում ու կարմիր թշերն ավելի փքեց: Այ էդպես խեղճ Վինպինգին մտցրեցին իր էշի ցեխը...
Իսկ արտասահմանցի Կրիսը, որն էկել էր Ժրաստանում սովորելու ու սովորաբար գիշերներն էր կրծում իր կրծելիքը, հիմա մոլորված նայում էր դասերի կույտին` չիմանալով, թե այդ անպետքությունը ոնց կարելի է ուտել, երբ ամեն անհամ տառը պարզ փայլում է լույսի տակ` սրտխանոց առաջացնելով: Կրիսը կուչ էր եկել, դարձել մի բուռ մուկ:
Ժրաստանի պոետ-գաղափարախոս Պուշնիկը, որը կին չէր, այլ ինչքան էլ կոպիտ հնչի` ճիշտ հակառակը, ամբողջ աշխարհում հայտնի էր իր տաղանդաշատ նիկով, բայց հիմա նրա բանն էլ էր բուրդ: Պոետի բանն այդ փափուկ օրին էր հասել նրա Մուսայի պատճառով, որն իր պայմանագրի մեջ գլխանց էր գրել աշխատանքային ժամերը` մայրամուտից մինչև լուսաբաց: Հիմա ի~նչ մայրամուտ, ի~նչ լուսաբաց… Էլ բան չես փոխի, վերջ, խայտառակվեց Պուշնիկը ողջ աշխարհով մեկ:
Խաղամոլ ջահելության վիճակն էլ վիճակ չէր: Նրանք սովորություն ունեին ամեն գիշեր բռնել տեղանքի գորշ մկներին (չշփոթել մկացած Կրիսի հետ), ծեծուջարդին սազական փայտեր վերցնել, հետն էլ` մի-մի թաս գոլ ջուր, ու հավաքվել իրար գլխի: Այդ գիշերային հավաքներին նրանք իրենց երկու ամենասիրած խաղերն էին խաղում`Մուկտշոցին ու Ջուրծեծոցին: Ու ո~նց էին խաղում, ի~նչ ազարտով, ի~նչ շախով... Իսկ հիմա ճռճռան արևի տակ ոչ մուկը հավեսով կտշես, ոչ փայտդ կարգին կթրջես: Գեյմ օվր:
Ժրաստանի բնակիչները, որ միշտ այնքան աշխույժ էին, որ համ լույս ժամանակ էին գործ գտնում, համ մութ, հիմա դարձել էին անպետք, անշնորհք, դժբախտ արարածներ` ամեն մեկը մի անկյունում վեր ընկած:
Իսկ ամենսարսափելին այն էր, որ մթի անհետանելու հետ միասին սկսեցին մեկը մյուսի հետևից կորչել ժրցիների Պահապան հրեշտակները: Առանց իրենց հրեշտակների ժրցիների գործերն ավելի ու ավելի էին վատանում` ոչ օգնող կար, ոչ խորհդատու:
Կանաչ գլխարկը, որ անքնության սուր նոպաներից չգիտեր ոնց ազատվեր, հասկացավ, որ այսպես շարունակվել այլևս չի կարող:
Վեր կացավ, գնաց Բլիթի մոտ:
- Մարդիկ ի՞նչ են մտածում, սրա վերջը ի՞նչ պիտի լինի:
Ու Բլիթը կրկնապատկեց ընկերուհու մտահոգությունը.
- Ոչ ոք ոչինչ չի անում, կործանվում ենք... Պուշնիկն էն լաչառ Մուսային ուզում էր ազատել աշխատանքից, նա էլ վերցրել դատի է տվել մեր ազգի պարծանքին: Կրիսը բոլոր քննություննից կտրվում է, դասախոսներն էլ մարդ չեն ախր. ասա` տեսնում եք արտասահմանցի տղա է, ինչ-որ տեղ էլ` ձեզ նման, ինչի՞ եք կռիսություն անում: Դե իմ հալն էլ հո տեսնում ես ինչ է. անսեր նստած եմ, իմոնք էլ ցեխի մեջ իրար գրկել պառկել են, մեկը մեկից` էշ: Էս մեր վիճակը քիչ է, մի հատ էլ մկներն են դիմել կենդանիների իրավունքների պաշտպանության կոմիտեին, թե իբր իրենց չենք խաղացնում` դիսկրիմինացիա: Հրեշտակներն էլ ոչ մի տեղ չկան, մեռա իմին է'լ զանգելով, է'լ իմեյլ գրելով, չկա, հեռախոսը` անջատած, ինքը` օֆֆլայն: Թե էս ինչ փորձանք էր, որ եկավ մեր գլխին...
- Էսպես չի լինի, պիտի հավաքվենք, մի բան որոշենք,- լուրջ տոնով հայտարարեց Կանաչ գլխարկը, որ միշտ էլ աչքի էր ընկնում արագ և ճիշտ որոշումներ կայացնելու իր զուտ կանացի տաղանդով:
Ու Կանաչ գլխարկի նշանակած ժամին Ժրաստանի բնակիչները հավաքվեցին իրար գլխի, որ մտածեն, թե ոնց գտնեն այդ լուսավոր իրավիճակի մութ ելքը:
- Մութը լքել է մեզ, հայրենակիցներ, հրեշտակներն էլ հեռացել են,- այսպես ասաց Պուշնիկը:
- Դա ինքներս էլ գիտե~նք,- բացականչեցին տարբեր կողմերից:
- Այս օրհասական պահին մեզ անհրաժեշտ է համախմբություն,- շարունակեց պոետը:
- Դրանից չի~ մթնի,- գոռացին ժրցիները:
- Համ էլ ավելի կշոգենք, ինչպես հիմա,- իր կողմից ավելացրեց Բլիթը, որի ջանը բուղ էր կապել համախմբությունից, ու թշներն էլ ավելի էին կարմրել:
Կանաչ գլխարկը շտապեց օդ բարձրացնել շոգեխաշված ընկերուհուն, մի քանի անգամ պտտեցրեց ամպերի մեջ ու հետ դրեց նրա հովացած մարմինը;
- Մենք էլ ենք ուզում,- տարբեր կողմերից ճչացին շոգած ժրցիները:
- Ինձ էլ կանե՞ս,- ամբոխի միջից խեղճ-խեղճ հարցրեց Կրիսը, որը միշտ էլ երազում էր հայտնվել յոթերորդ երկնքում:
- Առա~ջ թողեք Կրիսին, ուսանողին` անհե~րթ,- բացականչեց ամբոխը:
Բայց դե բոլորն էլ գիտեին, որ դա ուսանողության հանդեպ հարգանքը չէր, այլ ուրիշ գույնի անձնագրի: Կրիսին սուսուփուս առաջ թողեցին:
- Եղբայրներ, մենք այստեղ այլ նպատակով ենք հավաքվել,- փորձեց ժողովրդին կարգի հրավիրել Պուշնիկը:
Մինչև նրան դա կհաջողվեր, Կրիսը ճախրում էր ամպերի մեջ:
- Թռա՞ր ծիտիկ,- նրան աչքով արեց Բլիթը, երբ տղան արդեն գետնի վրա էր:
- Ես ծիտիկ չեմ, օրիորդ Բլիթ,- վիրավորվեց տեղական կատակներ չհասկացող երիտասարդը:
- Էս կրծողներին մարդ կոմպլիմենտ չանի,- մատը օդ տնկեց Բլիթը:
Դրանով հովանալու արարաղությունը ավարտվեց, որովհետև Կանաչ գլխարկը հայտարարեց.
- Պետք է վերադարձնենք մութը, այն ժամանակ բոլորիս էլ հով կլինի:
- Իմաստուն որոշում էր,- համաձայնեց Պուշնիկը:
- Բայց ինչպեեե~ս, ախ ինչպեեե~ս, ասա ինչպեեեե~~ս,- լացակումաց ենադեց ցեխոտ Վինպինգը:
Ու այդ սրտաճմլիկ երգից բոլորն աչքերը լցրեին:
- Դու հեռացա~ր, ինձ մոռացա~ր, ինչպե~ս ապրեմ, սիրելի~ս,- ուրիշ ենադով շարունակեց ցեխոտը:
Ամբոխը ավելի հուզվեց:
- Լսի, դու տաղանդ ես, այ տղա,- վրա տվեցին Ջուրծեծոցի սիրող ջահելները,- քո տեղը Ժրաստանի էստրադայում է:
Ու բոլորը սկսեցին քթների տակ երգել արդեն հիթ դարձած ենադը.
- Դու հեռացա~ր, ինձ մոռացա~ր...
- Ժողովուրդ, սպասեք, մենք պիտի մութը հետ բերենք, ինչ հեռանալ, ինչ մոռանալ, դա հետո կմլավեք,- բոլորին նորից ուշքի բերեց Կանաչ գլխարկը:
- Իյա~,- իր դժգոհությունը հայտնեց Վինպինգի ցեխոտ էշը:
Բայց Բլիթը անմիջապես փակեց նրա բերանը իր կլորիկ ձեռքերով:
- Շարունակեք, Պուշնիկ,- դիմեց Կանաչ գլխարկը իրենց ազգի փայլուն ճակատին ու փափուկ... դե դա արդեն կարևոր չի:
Պուշնիկը վախով զգաց, որ էլ ոչ մի պիտանի միտք չկա իր գլխում: Այն պահին, երբ նա ևս մի անգամ պիտի խայտառակվեր ամբողջ ժողովրդի առաջ, մեկ էլ Պուշնիկի կողքին հայտնվեց մի նրբակազմ, թիթիզիկ Մուսա ու կոկետ թարթիչները անմեղ թարթեց` նայելով իր գործատուին: Պուշնիկը ուրախությունից քիչ էր մնում թռչկոտեր:
- Թաղեմ մի թիզ բոյդ,- քթի տակ մրթմրթաց Բլիթը ու ձեռքով չոռ արեց Մուսայի կողմը:
- Համախմբություն, բարեկամներ,- իր Մուսայի ձեռքը սեղմելով`բացականչեց Պուշնիկը:
Հիմա այն պահն էր, որ բոլորը պիտի ծափ տային, բայց թոշնած ժրցիները դրա հավեսը չունեին:
- Վերջը էս մթի հարցը ի~նչ պիտի լինի,- դժգոհեցին նրանք:
Մուսան անցավ իր պարտականություններին: Պայուսակից հանեց բեյբի օյլը ու սկսեց բարալիկ մատներով մերսել Պուշնիկի լուսապսակ ճակատը: Մի քանի րոպե անց պոետի դեմքը փայլեց:
- Պետք է գնալ երկինք, տեսնել թե ինչ է կատարվում: Այս կապակցությամբ մի հրաշալի սցենար ունեմ...
Ու բոլորին սկսեց պատմել իր հանճարեղ գաղափարը: Նրա ամեն խոսքի հետ Կանաչ գլխարկի դեմքը գունատվում էր ավելի ու ավելի: Բայց ոչինչ ասել չէր կարող. սցենարը լավն էր:
Երբ Պուշնիկն ավարտեց իր խոսքը, բոլորն անմիջապես անցան գործի: Փնտրեցին գտան ամենաբարձր ծառը, հետո հերթով գրկեցին Կանաչ գլխարկին ու բարի ճանապարհ մաղթեցին: Կանաչ գլխարկը հրաժեշտ տվեց իր Բլիթին ու մնացած ընկերներին և սկսեց մագլցել ծառը: Երբ հասավ կատարին ու կանգնեց վերջին ճյուղին, գլուխը հայտնվեց այնտեղ, ուր դեռ ոչ ոք չէր եղել` երկնքի վերջին հարկում, հենց այնտեղ էլ կատարվում էին բոլոր կարևոր գործերը:
- Չմեռած` երկինք էլ ընկանք,- ինքն իրեն ասաց Կանաչ գլխարկը:
Կախվելով ամպերից, բարձրացավ վեր` ներքևում թողնելով իր ծառը: Երկնքի վերջին հարկը հենց Կանաչ գլխարկի հասակի բարձրության էր, եթե մի քիչ էլ ձգվեր, գլուխը կկպներ ամպոտ առաստաղին: Նայեց շուրջը` սպիտակ, կապույտ, սիրուն... Մարդ-մուրդ չկա: Էհ հետո՞: Սկսեց քայլել` անհայտ ուղղությամբ: Լուսավոր էր, փայլուն: Շատ գնաց, քիչ գնաց, ինքն էլ չիմացավ, միայն թե զգաց, որ գնալով մթնում է: Դրանից ոգևորվեց ու շարունակեց ճանապարհը: Մի քիչ էլ որ գնաց, տեսավ, որ դիմացը մի մեծ պատ է`ոչ դուռ ունի, ոչ ելք: Թե ինչ էր դրանից այն կողմ, Կանաչ գլխարկի համար հանելուկ էր, բայց սիրտը վկայում էր, որ պիտի մյուս կողմն անցնի: Սկսեց ծեծել պատը; Տուկ-տուկ:
- Ո՞վ է,- լսվեց մյուս կողմից:
- Ես եմ, Կանաչ գլխարկը:
- Ի՞նչ կա,- անտարբեր հարցրեց ձայնը:
- Որ ասեմ` եկել եմ տատիկիս այցելության, կարկանդակ եմ բերել, կհավատա՞ս:
- Հա: Տատիկդ արդեն քնել է, այցելության ժամերն ավարտված են, վաղն արի:
Կանաչ գլխարկը վախեցավ. ինքը հանգուցյալ տատիկին տեսնել այդքան էլ չէր ուզում:
- Տատիկիս մոտ չեմ եկել: Լուրջ գործով եմ եկել, ներս թող:
- Լուրջ գործո՞վ: Բա ինչի՞ շուտ չէիր ասում:
Ու այդ պահին պատը երկու մասի բաժանվեց` Կանաչ գլխարկին ներս թողնելով: Անգլխարկը նայեց շուրջ, տեսավ մի հսկա ամպ է նստած ու չռած աչքերով իրեն է նայում:
- Ամպ, դո՞ւ էիր ինձ հետ խոսում:
- Ես ամպ չեմ, Մութն եմ,- ասաց հսկան ու ձեռքերը բացեց` ցույց տալով իր միջի աստղերին, լուսնին ու գրկում անուշ քնած Պահապան հրեշտակներին:
Կանաչ գլխարկը ուրախացավ:
- Հըն, էկել եք ներողություն խնդրե՞ք:
- Ինչո՞ւ պիտի ներողություն խնդրենք,- զարմացավ Կանաչ գլխարկը,- քեզ ո՞վ էր նեղացրել, քեզ ու քեզ, հոտել, գնացել ես:
- Էհ, դուք խելք հավաքողը չեք:
Ու Մութը նստեցրեց Կանաչ գլխարկին իր կողքին և մեկ առ մեկ պատմեց իր դժգոհությունները: Թե ոնց իրենց չեն գնահատում մարդիկ ու փոխանակ հանգստանան, պառկեն, քնեն, ինչով ասես` չեն զբաղվում: Ախր ինքը դրա համար չի:
- Դե ես էլ մտածեցի` ձեզ գիշեր պետք չի, վեր կացա, գնացի: Էն հրեշտակներն էլ են հետևիցս վազելով եկան, իրենք հո ձեզ նման դիվադադար չեն, հնգսատանալ են ուզում:
- Չէ, ինչ ես ասում, Մութ ջան, դու մեզ պետք ես: Ես գիշերը միշտ էլ հանգիստ եմ եղել, քնել եմ ինձ համար, այ հիմա գնացել ես, ու աչքս մի րոպե չի կպնում:
- Որ էդպես է, դու մնա ինձ մոտ: Մնացածներին ես պետք չեմ:
Այդ միտքը Կանաչ գլխարկին այնքան էլ դուր չեկավ, ու նա սկսեց համոզել, որ Մութը հետ գա:
- Մարդիկ ամեն ինչին էլ հարմարվում ապրում են,- ասաց Մութը:- Հրեն, լսել եմ Մուսան աշխատանքային ժամերը ցերեկային է դարձրել, վերադարձել Պուշնիկի մոտ, Վինպինգը ցեխից դուրս է եկել, մտել ձեր էստրադա, շատ չի տարբերությունը, բայց էլի վատ չի: Կրիսն էլ յոթերորդ երկնքում է թափառում քո թեթև ձեռքով: Էլ ի՞նչ ես ուզում: Էդպես բոլորն էլ կհարմարվեն, կապրեն:
Կանաչ գլխարկը շատ փորձեց համոզել Մթին, բայց բան չստացվեց: Գուցե Մութը փոխեր միտքը, եթե Կանաչ գլխարկը ինքը հավատար, որ ժրցիները այսուհետև գիշերը հանգստանալու համար են օգտագործելու, բայց քանի որ ինքը դրանում խիստ կասկածում էր, Մթին էլ չկարողացավ համոզել:
- Մի հատ էլ վաղը կփորձեմ,- ինքն իրեն որոշեց Կանաչ գլխարկը, փաթաթվեց Մթին ու քնեց իր կարոտած հրեշտակների հետ:
Թե ինչ կլինի հաջորդ օրը, դեռ չգիտենք, միայն թե Կանաչ գլխարկը քնելուց առաջ որոշեց ի վերջո առիթից օգտվել ու առավոտյան այցելել տատիկին:
Դա վաղը, իսկ հիմա հեքիաթը մոտենում է ավարտին` ներքևում թողնելով բոլոր ժրցիներին, որոնք աչքները վեր հառած սպասում են, թե ինչպես են երկնքից ընկնելու իրենց Կանաչ գլխարկը, Պահապան հրեշտակները ու կորած Մութը:

Հին հույներն ասում էին, որ մարդու կյանքում յոթ տարին մեկ ճգնաժամ է լինում: Հիմա հոգեբանները էդ յոթ տարիների միջև էլ են տեսնում շատ ուրիշ ճգնաժամեր, բայց ոնց մտածում եմ` գլխավորնեը հենց ամեն յոթ տարին մեկ առաջացողներն են:
Ի՞նչ է էդ տարիքային ճգնաժամ կոչվածը:
Երբ կյանքի ինչ-որ փուլում առաջանում են նոր ունակությունների, կարողությունների, հատկությունների անհրաժեշտություն, որը մարդը դեռ չունի ու նոր պիտի զարգացնի, ստեղծվում է այդ տարիքին բնորոշ ճգնաժամ, որի ավարտը լինում է հենց էդ պահանջվող հատկությունների զարգացումը կամ վատ հանգուցալուծման դեպքում` հոգեկան որևէ շեղման սկզբնավորումը:
Դե առաջինը, եթե հետևենք խելացի հույների ասածին, յոթ տարեկանում է: Դա էն տարիքն է, երբ երեխայի համար մինչ այդ գլխավոր եղած գործունեությունը` խաղը, իր տեղը սկսում է զիջել ուսմանը: Լիքը նոր կարողություններ են պահանջվում փոքրիկից, որոնք ինքը դեռ նոր պիտի զարգացնի:
Հաջորդ խոշոր ճգնաժամը յոթ տաիր անց դեռահասության բուռն շրջանն է, երբ ֆիզիակական շատ փոփոխություններ են կատարվում, որոնց համապատասախան հոգեկան հատկանիշները դեռ նոր-նոր պիտի ձևավորվեն:
Դրանից էլ յոթ տարի հետո էլ մյուս գլխավոր գործունեության տեսակի` աշխատանքի գլխավորման ամանակաշրջանն է, դրան գումարած էլ զուգընկերոջ ընտրության հետ կապված հարցեր են առաջ գալիս: Եվս յոթ տարի ու հասանք քսանութին: Սա վերարժեքավորման տարիքն է, երբ մասնագիտության, անձնական կյանքի հետ կապված առաջին քայլերն արվել են, ու հիմա անձը ձգտում է կայունության, բայց հա հետ է նայում` գնահատելով իր ընտությունները, մտածելով, թե ինչ կարող էր այլ կերպ անել, արդյոք ճիշտ ուղու վրա է, արդյոք դա է իրենը:

Հա, քսանութս ծանր էր... Շատ ուրախ եմ, որ ավարտվեց: Երբ համեմատում եմ քսանյոթի իմ լուսավոր, լավատես, հանգիստ ու թեթև ես-ի հետ, այս տարի ես սև դև էի` ինքս ինձ ու ուրիշներին բզկտող: Հուսով եմ, որ ճգնաժամս ավարտվեց: Նաև հուսով եմ, որ սա էն ճգնաժամերից էր, որոնք զարգացումով են ավարտվում, ոչ թե շեղումով: :) Մի երկու ամսից կերևա...
Իսկ մինչև միջին տարիքի ճգնաժամը` երեսունհինգը, դեռ լիիիքը ժամանակ կա: Կարելի է հանգիստ շունչ քաշել: :)

Ծննդյանս օրը ամենալավ նվերը, որ ստանում էի, Թզուկից էր: Ինքն ամեն անգամ նվերը  դնում էր բարձիս տակ, բայց թե ինչպես էր դա անում, երբեք չգիտեի: Ու առավոտ շուտ դեռ աչքերս կարգին չբացած` գլուխս շարժում էի բարձի վրա, որ լսեմ սպասված ճռճռոցը:
Էդ ճռճռոցի մեջ էնքան խորհրդավորություն կար, էնքան գաղտնիք. միշտ ձգձգում էի նվերը բարձիս տակից հանելու պահը: Փայլուն թուղթը բացելուց հետո ինչ էլ գտնեի ներսում, իմ ուրախությունն էր, որովհետև Թզուկից էր: Հետն էլ ինձ նամակ էր սպասվում` արդեն ծանոթ դարձած թզուկային ձեռագրով: Շատ հավես բաներ էր գրում նամակում, հաճախ` հանգավորված ու զվարճալի:
Մինչև վերջերս էլ դեռ ստանում էի Թզուկի նվեր... Հետո էկա Գերմանիա, իսկ Թզուկս մնաց Հայաստանում: Ու էլ չկա ոչ մի լուր իրենից, ոչ էլ նամակով փաթեթ բարձիս տակ...
Էսօր առավոտյան էլ սովորության համաձայն գլուխս թփթփացրեցի բարձին` հուսալով, որ կլսեմ ծանոթ ճռճռոցը...
Չէ, էլ չկա:

Ես ու Էլիզաբեթր միասին էինք ընդունվել աշխատանքի: Էլիզաբեթին վեցամսայ պայմանագիր էին տվել` անընդհատ երկարացնելու հնարավորությամբ, ինձ` մեկ ու կես տարվա պայմանագիր` վեսամսյա փորձաշրջանով: Հիմա այն ժամանակն է մոտենում, երբ Էլիզաբեթի պայմանագիրն է ավարտվում, իմն էլ` փորձաշրջանս: Ու պիտի որոշվեր, թե ինչ է լինելու մեզ հետ:
Էլիզաբեթը չստացավ նոր պայմանագիր, այլ կերպ ասած` հանեցին աշխատանքից: Էսօր խոսում էր հետս ու լաց լինում...
Ինձ փորձաշրջանիս վերջում սպասվում էր անակնկալ: Պայմանագիրս փոխում են: Անժամկետ պայմանագիր: :) Ինչը նշանակում է լիքը նոր հնարավորություններ, ստաբիլություն: Կարող եմ ասենք երեխա(ներ) ունենալ, տարիներով մնալ տան, էդ ամբողջ ընթացքում աշխատավարձ ստանալ ու դրանից հետո նորից գնալ գործի: Իսկ աշխատանքից հանելու հնարավորություն էս պայմանագրի դեպքում գրեթե չկա, դե եթե իհարկե մարդ չսպանեմ էնտեղ... :) Ասեցին, որ մարդ էսպիսի պայմանագրից հետո պիտի որ Գերմանիայից գնալու մտքերից ընդմիշտ հրաժարվի:
Բացի դրանից, ստանալով Թիմբերի` մեր ամերիկացու գնահատականը իմ անգլերենի վերաբերյալ, որոշել են ինձ օֆիցիալ դարձնել անգլերենի լեզվի ուսուցիչ մսուրի համար, ինչպես որ Թիմբերն է մանկապարտեզում:
Հետո խնդրել են, որ ամբողջ թիմի համար պրեզենտացիա անեմ, թե ոնց եմ կատարում երեխաների դիտարկումներ ու հետո ներկայացնում ծնողներին, որովհետև բոլոր ծնողները շատ են հավանել, ու թիմը ուզում է իմանալ, թե դա ոնց է արվում: Ու դրան գումարած էլ էսօր լիքը գովաբանել են ինձ, վերջում էլ երկու էջանոց գրավոր ֆիդբեք են տվել` մի տոննա դրական բնութագրերով: Միակ բանը, որ նշել էին բացասականների բաժնում, հետևյալն էր.
Կրեատիվ գաղափարները երբեմն չափազանց շատ են լինում...
:)))

Մարդկանց գույների հետ կարողանո՞ւմ եք զուգորդել: :)

Poll #1412987
Open to: All, detailed results viewable to: All

Ի՞նչ գույն եմ ես:

Իսկ դո՞ւ: